พี่ก้อยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส ทักทายพวกเราด้วยความเป็นกันเอง ว่ายังไงเพชร ฉันหันไปยกมือไหว้กล่าวสวัสดีค่ะพี่ก้อย เราไม่ได้เจอกันเกือบ 40 ปีเลยนะคะ …

เย็นวันศุกร์ช่วงบ่ายแก่ๆ วีลแชร์แบ่งปันกับล้อหมุน มีนัดกับผู้หญิงเก่งอารมณ์ดี

คุณกลอยตา ณ ถลาง รองกรรมการผู้จัดการใหญ่ งานบริหารความยั่งยืนและสื่อสารองค์กร บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) เราเปิดบทสนทนากันด้วยเรื่องจิปาถะ เรื่องใกล้ตัวเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง และเรื่องชีวิตประจำวันต่างๆ คุยกันออกรสออกชาติจนเกือบจะลืมไปว่าวันนี้เรามีนัดมาคุยกันเกี่ยวกับสตรีพิการในวันสตรีสากล

ทุกวันนี้ประเทศไทยมีจำนวนสตรีพิการทั้งสิ้น 1,073,553 คน (ข้อมูลเดือนมกราคม 2568) ผู้หญิงพิการเหล่านี้มีความท้าทายในชีวิตมากกว่าผู้หญิงทั่วไปเนื่องมาจากภาวะความพิการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมที่ยังคงมีอุปสรรคและการเลือกปฏิบัติอยู่ในหลายๆ ด้าน บางช่วงเวลาตัวเรากำลังต่อสู้กับอะไรก็ไม่รู้ รุมเร้าล้อมรอบ ทำให้คิดอะไรไม่ออก ไปต่อไม่ถูก หากมีแนวคิดและมุมมองดีๆ มาจุดประกายเล็กๆในหัวใจเรา ก็จะสามารถเดินหน้าก้าวต่อไปได้อีก แม้สักระยะหนึ่งหรือก้าวไปจนถึงจุดหมาย ก็จะดีที่สุด

เหล่านี้คือเหตุผลง่ายๆ ที่พวกเราเดินทางมาหาพี่ก้อยหรือคุณกลอยตาในวันนี้ เพื่อที่จะมาแบ่งปันมุมมองและความคิดเห็นดีๆ สร้างแรงบันดาลใจให้พวกเรากันต่อไป      

     ผู้หญิงหลายคนอาจกังวลเรื่องความปลอดภัยเวลาเดินทาง ยิ่งถ้าเป็นผู้หญิงที่มีความพิการด้วย อย่างเพชรเองบางทีก็รู้สึกกังวลไม่มั่นใจ มีอุปสรรคเยอะ พี่ก้อยมีคำแนะนำหรือมีแนวคิดที่ช่วยสร้างความมั่นใจและกล้าเผชิญโลกภายนอกให้กับผู้หญิงพิการไหมคะ

จริงๆ ก็ต้องบอกว่า จะพิการหรือไม่ก็ตามนะ เดี๋ยวนี้อย่างแรกคือเราต้องระวังตัวแหละ โลกมันก็เปลี่ยนไปจากสมัยที่แต่ก่อนเราสามารถออกจากบ้านได้ ด้วยความที่อาจจะยังไม่ต้องกังวลมาก ตอนนี้ก็อาจจะมีความกังวลในเรื่องของความปลอดภัยเป็นอย่างแรก แต่ว่าถ้าเราไม่ออกมาเลยเราก็จะไม่ได้เห็นโลกนะ เพราะฉะนั้นจะพิการหรือไม่ก็ตามเนี่ย พี่คิดว่าเราเตรียมพร้อมได้ เช่น ในเรื่องของการศึกษาเส้นทางจะไปไหน เริ่มจากออกใกล้ๆ ก่อน ไม่ต้องใช้พาหนะอะไรที่ซับซ้อน ใช้เส้นทางใกล้ๆ แล้วก็ค่อยๆไปต่อเรื่อย ๆ อย่างตัวพี่ก้อยเองเป็นคนชอบวางแผนก็ต้องวางแผนก่อนว่าจะไปไหนมาไหนบ้าง เดินทางด้วย พาหนะอะไร หรือมีใครไปกับเรามั้ย

อีกเรื่องหนึ่งคือ พี่ก้อยเดินทางคนเดียวบ่อยโดยเฉพาะเดินทางไปทำงาน ก็จะแจ้งสามี เช่น ถ้าขึ้นแท็กซี่ก็แจ้งเลขทะเบียนว่าตอนนี้อยู่บนแท็กซี่ทะเบียนนี้นะ กำลังเดินทางจากจุดนี้ไปจุดนี้ รายงานตัวให้เป็นระยะๆ และที่สำคัญก็คือวันนี้มันมีเทคโนโลยีเยอะก็สามารถที่จะพึ่งพาเทคโนโลยีได้ เช่น แชร์โลเคชั่นหรือเส้นทางแบบเรียลไทม์ ช่วยให้เราเดินทางได้มั่นใจขึ้น

     ปัจจุบันนี้มีผู้หญิงพิการหลายคนสามารถประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน สำหรับผู้หญิงพิการที่อยากพัฒนาตัวเองและสร้างความมั่นใจ แต่ยังไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน อะไรคือ “ก้าวแรก” ที่ดีที่สุดคะ

หาตัวเองให้เจอก่อน คือเวลาที่เราจะประสบความสำเร็จอะไรก็ตาม พี่ก้อยเพราะคิดว่ามันต้องมาจากข้างใน หรือว่าถ้าเป็นฝรั่งเขาจะเรียกว่าแพชชั่น (Passion) เพราะฉะนั้นลองหาตัวเองให้เจอ มันอาจจะต้องใช้เวลาสักพักนึง เราอาจจะชอบทำกับข้าว เราอาจจะอยากขายของหรือเราอาจจะมีความสามารถทางอื่น เราต้องมีความอดทน พอที่จะเจอจุดนั้นให้ได้ แต่ไม่ได้แปลว่าเราจะต้องประสบความสำเร็จในลักษณะหน้าที่การงานใหญ่โตหรืออะไร เราสามารถประสบความสำเร็จในแง่มุมที่เรารู้สึกว่าเราสำเร็จได้เอง

พี่ก้อยมีเพื่อนที่เรียนจบมาด้วยกัน เรียนจบภาษา จบมาแล้วก็เป็นนักข่าวภาษาอังกฤษ หนังสือพิมพ์ภาษา อังกฤษสมัยนั้น เสร็จแล้วก็แต่งงาน แล้วก็มีสามีเป็นชาวต่างชาติก็กลายเป็นแม่บ้าน full time พวกเราคิดว่าเพื่อนเป็นแม่บ้านสบาย ปรากฏว่า เวลาไปดูวิธีการใช้ชีวิตของเค้าแล้วเนี่ย เขาดูแลทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการทำความสะอาด เรื่องการทำอาหาร ดูแลสามีดูแลลูกส่งลูกไปโรงเรียนกลับมาทำสวนทำโน่นนี่นั่น แต่เขาก็รู้สึกเต็มอิ่ม อิ่มเอม แล้วก็รู้สึกสำเร็จในชีวิต ในบทบาทที่เค้าเป็นแม่บ้าน เป็นภรรยา เป็นแม่ เพราะฉะนั้นสำหรับพี่ก้อยความสำเร็จในชีวิต ไม่ได้จำเป็นจะต้องเป็นหน้าที่การงานอย่างเดียว เราสำเร็จได้ในสิ่งที่เราชอบ หาสิ่งที่เราชอบให้เจอแล้วทำมัน ทำมันจนเราประสบความสำเร็จ ทั้งในเรื่องของสิ่งที่ได้รับการยอมรับจากคนรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นในแง่อะไรก็ตาม และก็ความสุขของตัวเองค่ะ 

“สำหรับพี่ก้อยความสำเร็จในชีวิต ไม่ได้จำเป็นจะต้องเป็นหน้าที่การงานอย่างเดียว เราสำเร็จได้ในสิ่งที่เราชอบ

หาสิ่งที่เราชอบให้เจอแล้วทำมัน ทำมันจนเราประสบความสำเร็จ

ทั้งในเรื่องของสิ่งที่ได้รับการยอมรับจากคนรอบด้าน ไม่ว่าจะเป็นในแง่อะไรก็ตาม และก็ความสุขของตัวเอง”

   พี่ก้อยคิดว่าผู้หญิงพิการควรจะมีอาชีพอะไรที่เขาควรจะทำไหมคะ

จริงๆ อย่างที่บอก ไม่ได้จำกัดอยู่ที่ว่าพิการหรือไม่พิการนะคะ  อย่างพี่ก้อยยังไม่มีทักษะการวาดภาพเลย แต่ในขณะที่ศิลปินหลายท่านสามารถจะวาดภาพออกมาได้สวยงาม โดยที่ไม่มีมือแล้วใช้เท้า บางท่านใช้ปากคีบพู่กัน เพราะฉะนั้นมันไม่ได้มีข้อจำกัด เพียงแต่ว่ามันอยู่ที่ตัวเรามากกว่าว่าอะไรคือสิ่งที่เราชอบค่ะ

     เนื่องในวันสตรีสากล อยากฝากอะไรกับผู้หญิงพิการในสังคมไทยบ้างคะ

สิ่งที่พูดอยู่เสมอคืออย่าเริ่มด้วยการด้อยค่าตัวเอง เราทุกคนมีคุณค่า เพราะฉะนั้นเราต้องตระหนักว่าตัวเราเองมีคุณค่า ถ้าเราเริ่มด้อยค่าตัวเอง มันจะเริ่มด้วยการติดลบแล้วมันจะยิ่งทำให้เรารู้สึกว่าคนอื่นเค้าไม่เห็นคุณค่าเรา ถ้าเราไม่เห็นคุณค่าตัวเอง จะไม่มีวันที่คนอื่นจะมาเห็น แต่ถ้าเราเห็นคุณค่าตัวเอง มันจะสร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง พอเราสะท้อนออกมา คนอื่นเค้าก็จะได้รับสิ่งที่เราสะท้อนออกมาด้วย เพราะฉะนั้นคือการตระหนักถึงคุณค่าของตัวเอง แล้วก็จะมีการต่อยอดด้วยการที่คนอื่นเขาก็ได้รับแล้วก็มองเห็นคุณค่า อยากให้ทุกคนรู้ไว้เสมอว่า ไม่ว่าจะเป็นเพศอะไรไม่ว่าจะเป็นคนสมบูรณ์ พิการหรือไม่ เชื้อชาติหรือลักษณะอะไร ทุกคนเรามีคุณค่าในตัวเองทั้งนั้นนะคะ ก็อยากให้ตระหนักตรงนี้แล้วก็ชื่นชมความเป็นตัวเอง   

เราพูดคุยในเรื่องราวชีวิตของแต่ละคนไปอีกสักพักนึง ทางทีมงานก็ขอถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระทึก กลับมาถึงออฟฟิศแล้ว เรายังเก็บคำพูดและจดจำทัศนะแง่มุมของการสนทนาในวันนั้นได้เป็นอย่างดี ประทับใจและชื่นชมผู้หญิงเก่ง พี่ก้อย กลอยตา ณ ถลาง ตลอดจนทีมงานทุกท่าน ขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่น และหวังว่าจะได้พบกันอีกนะคะ

“เพราะฉะนั้นเนี่ยเราต้องตระหนักว่าตัวเราเองมีคุณค่าไม่ว่าจะเป็นเพศอะไรไม่ว่าจะเป็นคนสมบูรณ์ พิการหรือไม่

เชื้อชาติหรือลักษณะอะไร หน้าตาอะไรยังไง”

พี่ก้อยจะบอกเสมอเลยว่า "ความสำคัญไม่ได้อยู่ที่ตัวตนหรือหน้าตา แต่ที่ตัวเราเอง หากเรารู้สึกด้อยค่า

มันจะเริ่มจากพลังลบที่ทำให้เราขาดพลัง

ในการก้าวไป ข้างหน้า แต่ก็อย่าเชื่อมั่นจนเกินไปจนทำให้คนอื่นรู้สึกหมั่นไส้ ทุกอย่างควรมีสมดุล"

ขอขอบคุณ

คุณกลอยตา ณ ถลาง 

รองกรรมการผู้จัดการใหญ่ งานบริหารความยั่งยืนและสื่อสารองค์กร บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน)